خطب الإمام علي ( ع ) ( مترجم : انصاريان )
21
نهج البلاغة ( فارسى )
و بزرگترين دليلشان به ضرر خود آنهاست . از پستانى كه خشك شده ، شير مىخواهند ، و زنده كردن بدعتى را كه مرده است مىطلبند . آه چه دعوت كنندهء زيانكارى ! دعوت كننده كيست ؟ و به چه چيز اجابت مىشود ؟ من به حجّت خدا و آگاهى او دربارهء اينان راضيم . اگر سر برتابند تيغ تيز حوالهء آنان مىكنم ، كه تيغ تيز درمان ايشان از باطل ، و يارى دهندهء حق است . شگفتا ! از من مىخواهند به ميدان جنگ آيم ، و در نبرد با آنان صبر و رزم ! مادر به عزايشان بنشيند ، تا كنون كسى مرا از نبرد نترسانده ، و از شمشير به وحشت نينداخته . من به پروردگارم يقين دارم ، و شبههاى در دينم ندارم . 23 - از خطبههاى آن حضرت است در دلدارى به تهيدستان و تأديب ثروتمندان پس از ستايش حق ، تقديرات آسمانى همانند دانههاى باران بيش و كم به هر كسى در زمين بر اساس تقسيم الهى مىرسد ، هرگاه يكى از شما اهل و مال ، و وجود برادر دينى خود را اضافهتر از خويش ديد ، بر او حسد نورزد ، چه اينكه فرد مسلمان زمانى كه جامهء پستى به بر ننموده و آبرو از دست نداده تا تنگ نظرانى كه دچار خواريند ، به سرزنشش برخيزند ، همانند قماربازى است كه با اولين تير خود احتمال بردن دارد ، بدون اينكه در انتظار باختن باشد . همچنين انسان مسلمانى كه به دور از خيانت است به انتظار يكى از دو برنامهء نيكو از سوى خداست : يا خداوند او را به جهان ديگر ببرد ، كه در آنجا آنچه نزد خدا دارد براى او بهتر است ؛ يا رزق الهى در اهل و مال و همراه آن دين و شرف به او برسد . همانا ثروت و فرزند بهرهء اين جهان ، و عمل صالح بهرهء انسان در آخرت است ، كه گاه خداوند اين دو را در گروهى جمع مىكند . بنا بر اين از خداوند نسبت به آنچه شما را از آن بر حذر داشته پروا كنيد ، و از او جدّا بترسيد نه ترسى كه محصول عذر و بهانه باشد ، و عمل كنيد ولى بدون ريا و خودنمايى ،